Dziś zlepek opowieścio-przypowieści.
Nie wiedzieć czemu ale uśmiech mam na twarzy od otwarcia posklejanych oczu 
Z ukochanej F. wracałam lekko przeziębiona by apogeum przeżyć na Ziemi Ojczystej.
Obudziłam się z przeraźliwym bólem głowy i brakiem sił na uleczenie samej siebie.
Widzenia się raczej nie pozbędę więc widziałam metalowy „garnek” na swojej głowie, wciśnięty na styk, zasłaniający oczy.
Pod nim jeszcze kilka warstw metalu, przytwierdzonych gwoździem od lewej strony.
Sił wystarczyło mi na wyciągnięcie gwoździa.
Przytomne Przyjaciółki, po ziemsku namawiały do ponownego testu i oferowały pomoc zakupową.
Po rozumowemu stwierdziłam, że może i warto by było mieć status ozdrowieńczy ale czas próby dotyczył innej materii.
Trzy dni później, test niezmiennie był negatywny.
Jak się 7 lat nie jest nawet przeziębionym, to jest to dziwny stan lecz… „niech się dzieje wola Nieba” jak to miał w zwyczaju mawiać Rejent.
Przez ostatnie dni, mój telefon szalał czytaj odmawiał posłuszeństwa. Czasem nie dawało się z niego nawet zadzwonić.
Jednym z „numerów” było gdy chciałam kupić bilet autobusowy przez aplikację i nie mogłam. Kartą nie można było zapłacić bo Pani właśnie zamykała kiosk a ostatni autobus nadjeżdżał.
„Kupię Pani bilet” usłyszałam od Pani zza lady.
„Ale jak mi Pani kupi?” Nie mogłam wyjść z szoku.
„Po prostu; kupię Pani bilet”
Zaczęłam szukać drobnych by zminimalizować swój „dług” i z 4,40zł zejść do 2zł bo 2,40zł uzbierałam.
Wcześniej, od nowo zapoznanej kobiety, dostałam banana i batonika; jeszcze mogłam sobie wybrać z trzech smaków.
Bilet to było już dla mnie za dużo.
Przyjmowanie namacalnej materii budzi mój niewątpliwy lęk.
Wczoraj wracając z testu; nieznajoma kobieta pożyczyła mi szczęśliwego roku, nawet na nią nie patrzyłam.
Pożyczyłam samych dobroci i podziękowałam.
I pomyślałam, jakie to miłe.
Rok temu nieznana para, zrobiła to samo kiedy minęliśmy się przechadzając brzegiem morza.
Dlaczego o tym piszę bo choćby skarby świata leżały u mych stop to zaczęłabym szukać ich ziemskich właścicieli.
Umiejętność przyjmowania to… umiejętność, którą nie wszyscy posiadają, której niektórzy (w tym ja) muszą się nauczyć.
Kiedyś, do pracy, pewna Pani przyniosła własnoręcznie zrobiony obiad dla 20 osobowej ekipy.
Nie zjadłam bo było z mięsem ale bardzo doceniłam to, co zrobiła, sama z siebie, obdarowując Nas swoim czasem ale i funduszami na składniki.
Poszłam do Niej i Jej podziękowałam za dobroć, włożoną pracę i serce.
Prawie się rozpłakała i odpowiedziała „E tam, to nic takiego”.
Nawet nie umiała przyjąć słowa „Dziękuję”
Ciekawe, że teraz mi się to przypomniało.
Widzicie; przyjmowanie to umiejętność, też wymaga treningu i biegłości.
Jeśli o coś prosimy, to przychodzi a nie umiemy tego przyjąć…
U mnie prezent nadal = zobowiązanie.
Doświadczenie tego, jak i wielu innych wcieleń pokazało mi, że nawet za, pozornie niewinną, drobnostką czai się wieloletnie i bardzo szerokie roszczenie.
Może dlatego do tej pory cenię najbardziej bransoletkę z trawy przyrzecznej, zrobionej spontanicznie i danej w prostocie serca 
Jak rozstawałam się z mężczyzną, mój Ojciec rzekł:
”To co on nie wie, że jak Cię poprosi kilka razy, to zmienisz zdanie?!”
To zdanie jest ze mną do dziś, choć minęło 10 lat.
Pomyślałam, ma rację.
Mój Ojciec nie widział tego, że tak robiłam ale nie dlatego, że zmieniłam zdanie a dlatego, że już nie miałam siły po raz 55 mówić: „Nie, nie chcę tego”, „Nie, nie zgadzam się”, „Nie, nie zmieniłam zdania”.
Są istoty buldożery, którzy spychają, miażdżą, wszystko co spotykają na swojej drodze.
Dla takich istot; spokojnie i miłym głosem wypowiedziane „Nie” nic nie znaczy, nawet tego nie zauważą, nie usłyszą.
Musisz, uzbrojona po zęby, z napisem na czole; ”Nie” ryczeć, krzyczeć, grzmieć, że nie zgadzasz się i nie puścisz buldożera już nawet o milimetr bo tu jest Twoja ostateczna granica.
Gdy tak ogromne pokłady energii, gdy cała energia idzie na obronę terenu, który i tak ma już jedynie m2, nie ma miejsca na kreacje, na swobodną twórczość, na przyjmowanie bo zwyczajnie… nie ma gdzie.
Do tej pory nie mieści mi się w głowie, sercu ni w odbycie; roszczenie praw sobie do czegoś lub kogoś.
Pozostaje jedynie współczuć tym istotom, czego one doświadczyły skoro takie są… choć nie zawsze (jak wiemy) przyczyna tkwi w dzieciństwie.
Pytanie co wybieramy na tu i teraz.
W każdej sekundzie możemy zmienić zdanie, dokonać innego wyboru, chcieć zrozumieć swoje zachowanie i uwolnić schemat.
I na koniec historia Pani z wycieczki.
Miała trudność z chodzeniem, ponieważ był czas wolny, zaproponowałam, że jeśli ma ochotę mogę „zobaczyć” co się dzieje.
Usiadłyśmy na pobliskim murku.
Zobaczyłam czarno-metaliczny ogon przytwierdzony od połowy pleców do kolan.
Powiedziałam o tym, okazało się, że Pani proponują wczepienie metalowej płytki w kręgosłup a Ona nie chce. Natomiast nie jest otwarta na inne opcje bo jest naukowcem i nie wierzy w „takie” rzeczy.
Pomimo „takich” słów; spory procent otwartości był bo oprócz tego co zobaczyłam, mogłam Jej powiedzieć kilka zdań przekazu, które dla Niej przyszły.
Między innymi to, że nadszedł czas na przewartościowanie swojego życia i powrót do wartości moralnych.
Jak skończyłyśmy, sama się zdziwiłam ową moralnością.
Pani skomentowała, że zwiedziła cały świat i jest szczęśliwa.
Pomyślałam, że po ziemsku się nie rozumiemy; moralność to nie = szczęście.
Można być spełnionym i szczęśliwym a mieć zasłonę na oczach co w między czasie wyrządzamy innym.
Zatem życzę Wam (i sobie) umiejętności Przyjmowania z Radością, Otwartością, Wdzięcznością i Zaufaniem, że WszechŚwiat (jednak) wie co robi 
A także omijania ludzi buldożerów lub niespalania się przy nich a pozwolenie sobie na łagodny uśmiech, powiedzenie lub nie tego co chcemy i spokojne odejście bo ścieranie się z nim już nic mi nie robi; już nie muszę sobie udowadniać swojej siły, że dam radę, już odchodzę bo zbyt cenię Siebie, swoją Moc i szkoda mi Jej na roztrwonienie.
By się zregenerować, odtworzyć swoje zasoby lub Ją pozyskać od Źródła (wbrew pozorom) wcale nie jest tak łatwo…
1 stycznia 2022
